ഈസ്റ്റര്‍ നമ്മെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നതെന്താണ്?

ഈസ്റ്റര്‍ നമ്മെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നതെന്താണ്?

ഈസ്റ്ററിന്റെ പ്രത്യാശാനിര്‍ഭരമായ പുലര്‍ച്ചയ്ക്കു പിന്നില്‍ നട്ടുച്ചയ്ക്കു സൂര്യന്‍ ഇരുണ്ടുപോയ ഒരു ദുഃഖവെള്ളിയുടെ മധ്യാഹ്നമുണ്ട്. പക്ഷേ മനുഷ്യപുത്രന്‍ മരണത്തെ ജയിച്ച് ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റതിന്റെ ആഹ്ലാദം പങ്കിടുന്ന ഈസ്റ്റര്‍ദിന ആരവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ‘എന്റെ ദൈവമേ എന്റെ ദൈവമേ നീയെന്നെ കൈവിട്ടതെന്ത്’എന്ന് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ച് കടന്നു പോയ ദുഃഖവെള്ളിയുടെ ഉള്‍ക്കിടിലങ്ങളെ നാം പലപ്പോഴും മറന്നു പോകുന്നു.

എങ്കില്‍, ഈസ്റ്റര്‍ ഒന്നാമത് നമ്മെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നതെന്താണ്? അത് ലളിതമായ ഈ ഒരു സത്യമാണ്: രാത്രിയില്ലാതെ ഒരു പ്രഭാതമില്ല. ദുഃഖവെള്ളിയെ തുടര്‍ന്നാണ് ഈസ്റ്റര്‍. കുരിശില്ലാതെ കിരീടമില്ല.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിലും ഇക്കാര്യം ഹൃദയപൂര്‍വം അംഗീകരിക്കുന്നതു നമുക്ക് ഏറെ സ്വസ്ഥത നല്‍കും. എന്നാല്‍ ഇത് എങ്ങനെ ഹൃദയപൂര്‍വം അംഗീകരിക്കാന്‍ ഒരുവനു കഴിയും? ഇരുളും ദുഃഖവും ക്രൂശും സ്വാഗതം ചെയ്യുക സ്വാഭാവികമായി സാധ്യമാണോ?

യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു നിലപാട് ഇതിനെക്കുറിച്ചു നമുക്കു വെളിച്ചം നല്‍കും. യേശുവിനെ ക്രൂശീകരണത്തിനു തൊട്ടു മുന്‍പുള്ള വിചാരണ എന്ന പ്രഹസനത്തിനു പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകുവാന്‍ ഗെത്സെമനെ തോട്ടത്തില്‍ മഹാപുരോഹിതന്റെ പടയാളികള്‍ വന്ന സമയം. പത്രോസ് പെട്ടെന്ന് യേശുവിനെ സംരക്ഷിക്കാനായി വാള്‍ ഊരി പടയാളികള്‍ക്കുനേരെ വീശി.യേശു അപ്പോള്‍ അവനോട് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: ‘വാള്‍ ഉറയില്‍ ഇടുക. പിതാവ് എനിക്കു തന്ന പാനപാത്രം ഞാന്‍ കുടിക്കേണ്ടതല്ലയോ?'(യോഹന്നാന്‍ 18: 11). അപ്പോള്‍ അതാണു കാര്യം. തന്റെ ക്രൂശിനെ യേശു, പിതാവു തന്ന പാനപാത്രമായി കണ്ടു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പിതാവിന്റെ ഹിതം ചെയ്യുന്നതു ജീവിതത്തിലെ പരമപ്രധാനമായ കാര്യമായി കണ്ടിരുന്ന യേശുവിന് ആ ക്രൂശിനെ സന്തോഷപൂര്‍വം സ്വാഗതം ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞു!

യേശുവിന്റെ ഈ നിലപാടിന്റെ വിദൂരമായ ഒരു നിഴല്‍ ബൈബിളിലെ ഒരു പഴയനിയമ കഥാപാത്രമായ ഇയ്യോബിലും നാം കാണുന്നുണ്ട്. ഇയ്യോബിന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഒട്ടേറെ ദുരിതങ്ങള്‍ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി വന്നു. അപ്പോള്‍ അവന്റെ ഭാര്യ പോലും ഇത്തരം ദുരനുഭവങ്ങള്‍ അനുവദിക്കുന്ന ദൈവത്തെ ത്യജിച്ചു പറഞ്ഞു മരിച്ചുകളയാന്‍ അവനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ഇയ്യോബ് അവള്‍ക്കു നല്‍കുന്ന മറുപടി ഇങ്ങനെ:’ഒരു പൊട്ടി സംസാരിക്കുന്ന പോലെ നീ സംസാരിക്കുന്നു. നാം ദൈവത്തിന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നു നന്മ കൈക്കൊള്ളുന്നു, തിന്മയും കൈക്കൊള്ളരുതോ?'(2:10).

വലിയവനായ ദൈവത്തെ യേശു മാനവരാശിക്കു പരിചയപ്പെടുത്തിയത് നമ്മെ സ്‌നേഹിക്കുന്ന സ്വര്‍ഗീയ പിതാവ് എന്നാണ്. നാമും ദൈവത്തെ ആ നിലയില്‍ കണ്ടാല്‍ അവിടുന്നു നമുക്ക് അനുവദിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളെ, അവയുടെ വിശദാംശങ്ങളൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ലെങ്കിലും, നമ്മുടെ ആത്യന്തിക നന്മയ്ക്കായി അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നതാണെന്നു കരുതുവാനും അവയെക്കുറിച്ചു പരാതിയും പരിഭവവും ഇല്ലാതിരിക്കുവാനും കഴിയും.

എന്താണ് ഈ ലോകത്തു നമുക്കു കൈയാളാന്‍ കഴിയുന്ന ആത്യന്തിക നന്മ? ഇതിനു ബൈബിള്‍ വളരെ വ്യക്തതയോടെ ഒരു ഉത്തരം നല്‍കുന്നുണ്ട്. ഒരു വചനം കാണുക. റോമര്‍ 8:28 പറയുന്നത് നമുക്കു സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം ദൈവം നമ്മുടെ നന്മയ്ക്കായി കൂടി വ്യാപരിപ്പിക്കുന്നു എന്നാണ്. ഇവിടെ ഒരു സംശയം വരാംകഷ്ടവും രോഗവും മരണവുമെല്ലാം നമ്മുടെ നന്മയ്ക്കായി തീരുന്നതെങ്ങനെ? തൊട്ടടുത്ത വചനം, റോമര്‍ 8:29, ആണ് അതു വിശദമാക്കുന്നത്. യേശുവിന്റെ സ്വഭാവത്തോട് അനുരൂപമാകുന്നതാണ് ഭൂമിയില്‍ ഒരുവനു നേടാവുന്ന ആത്യന്തിക നന്മ. അപ്പോള്‍ രോഗമായാലും കഷ്ടതയായാലും അതു നമ്മെ യേശുവിന്റെ സ്വഭാവത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതു നമ്മുടെ ആത്യന്തികനന്മയ്ക്കായി കൂടി വ്യാപരിക്കുകയാണ്. യേശുവിനു തന്റെ കഷ്ടങ്ങളില്‍ പരാതിയോ പിറുപിറുപ്പോ ദൈവത്തോടും മനുഷ്യരോടും കയ്‌പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നമ്മുടെ കഷ്ടങ്ങളും നമ്മെ അത്തരം ഒരു സ്വഭാവത്തിലേക്കു നയിക്കുമെങ്കില്‍ ആ കഷ്ടങ്ങള്‍ നമ്മുടെ നന്മയ്ക്കായി കൂടി വ്യാപരിക്കുകയല്ലേ?

ജീവിതത്തില്‍ താന്‍ കുടിക്കേണ്ടിവന്ന കഷ്ടതയുടെ പാനപാത്രത്തെ ‘പിതാവ് എനിക്കു തന്ന പാനപാത്രം’എന്നു യേശു വിശേഷിപ്പിച്ചതു നാം കണ്ടല്ലോ. വാസ്തവത്തില്‍ ആ പാനപാത്രം യേശുവിനായി ഒരുക്കിയതു തന്റെ ശത്രുക്കളല്ലേ? അതേ. എന്നാല്‍ അതിനെ യേശു വിളിക്കുന്നതു പിതാവു തനിക്കു തന്ന പാനപാത്രം എന്നാണ്. പിതാവ് ഒരുക്കിയ പാനപാത്രം ഏതു മനുഷ്യകരത്തില്‍ നിന്നും വാങ്ങിക്കുടിക്കാന്‍ അവിടുന്നു സദാ തയാറായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ലവലേശം പരിഭവമോ കയ്‌പോ ഇല്ലാതെയാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തത്.

യേശുവിന്റെ സ്വഭാവത്തോട് അനുരൂപപ്പെടുന്ന ആത്യന്തിക നന്മയാണു നമ്മുടെ ലക്ഷ്യമെങ്കില്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ നാം എത്രകാതം ഇനിയും മുന്നോട്ടു പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു! ഒരു കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കഥ കേട്ടിട്ടുള്ളത് ഇവിടെ പ്രസക്തമാണെന്നു തോന്നുന്നു. പെണ്‍കുഞ്ഞ് എന്നും സ്‌കൂളിലേക്കും തിരികെ വീട്ടിലേക്കും നടന്നാണു പൊയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ഒരു ദിവസം ഉച്ചകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ശക്തിയായ കാറ്റ്. മഴയില്ലെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നലും ഇടിയും. മകള്‍ സ്‌കൂള്‍ വിട്ടു തനിയെ നടന്നു വരുമ്പോള്‍ ഇടിമിന്നല്‍ മൂലം പേടിച്ചു പോയേക്കുമെന്നു കരുതി അമ്മ അവളെ അന്വേഷിച്ച് ഇറങ്ങി.

അമ്മ സ്‌കൂളിലേക്കു വേഗത്തില്‍ നടന്നു ചെല്ലുമ്പോള്‍ മകളിതാ മെല്ലെ ഒറ്റയ്ക്കു വഴിയുടെ മറുവശത്തു കൂടി നടന്നു വരുന്നു. പെട്ടെന്നു തിളങ്ങുന്ന വാള്‍ പോലെ ഒരു മിന്നല്‍പ്പിണര്‍ ആകാശത്തെ കീറിമുറിച്ചു. തുടര്‍ന്നു ഭയാനകമാം വിധം ഇടി മുഴങ്ങി.എന്നാല്‍ അമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോള്‍ മകള്‍ പെട്ടെന്നു നടത്തം നിര്‍ത്തി മിന്നല്‍പ്പിണറിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു!

അതിനുശേഷം പിന്നെയും നടക്കുന്നു. ഓരോ തവണയും മിന്നല്‍ ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ കുഞ്ഞ് നടത്തം നിര്‍ത്തി മുഖം ആകാശത്തേക്ക് ഉയര്‍ത്തി പുഞ്ചിരിക്കുകയാണ്.പെട്ടെന്നു മകള്‍ അമ്മയെ കണ്ടു. അവള്‍ അമ്മയുടെ അടുക്കലേക്ക് ഓടിയെത്തി. അമ്മ കുഞ്ഞിനെ ചേര്‍ത്തണച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:’മോളെ, നീയെന്താ ചെയ്യുന്നത്?എന്താ നീ മിന്നലുണ്ടാകുമ്പോള്‍ നടത്തം നിര്‍ത്തി ആകാശത്തേക്കു നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നത്?’

സഹജമായ നിഷ്‌കളങ്കതയോടെ കുഞ്ഞ് പറഞ്ഞു:’ഞാന്‍ സുന്ദരിക്കുട്ടിയായി നില്‍ക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതാ മമ്മീ. നോക്കൂ, ദൈവം വീണ്ടും വീണ്ടും എന്റെ ഫോട്ടോ എടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലേ?’

ഇന്നു നമ്മള്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് ഇടിമിന്നലുകളെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോള്‍ മെല്ലെ തലയുയര്‍ത്തി ഇടിമിന്നലിനു പിന്നിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ കരങ്ങളെ കാണുവാന്‍ ഇടയാകട്ടെ. എന്നാല്‍ ഒരു കാര്യം:പുഞ്ചിരി തൂകാന്‍ മറന്നു പോകരുത്.

ഈസ്റ്റര്‍ നമ്മെ ഓര്‍പ്പിക്കുന്ന ലളിതമായ മറ്റൊരു സത്യം തിന്മയുടെ മേല്‍ അവസാന ജയം നന്മയ്ക്കായിരിക്കും എന്നതാണ്. വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും മനോഭാവത്തിലും തെറ്റൊന്നും ചെയ്യാത്തവനായിരുന്നു യേശു. എല്ലാവരുടെയും നന്മ മാത്രം ആഗ്രഹിച്ചവന്‍. എന്നിട്ടും മതമേലധ്യക്ഷന്മാരും ഭരണകൂടവും അവന് എതിരായിരുന്നു. തെറ്റായ ആരോപണങ്ങളുന്നയിച്ച് അവര്‍ അവനെ ക്രൂശിച്ചുകൊന്നു. തിന്മയും അസത്യവും ജയിച്ചുവെന്ന് എല്ലാവരും കരുതിപ്പോയ നിമിഷം. പക്ഷേ ആഴ്ചവട്ടത്തിന്റെ ഒന്നാംനാള്‍ ആയപ്പോള്‍ യേശു മരണത്തിന്റെ ശക്തികളെ തോല്‍പ്പിച്ച് ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു. ഉവ്വ്, തിന്മയ്ക്കു താല്‍ക്കാലിക ജയം മാത്രം, അവസാനമായി ജയിക്കുന്നതു നന്മയും സത്യവും മാത്രം. വെള്ളിയാഴ്ച സത്യത്തെ ക്രൂശിച്ചാല്‍ അതു ഞായറാഴ്ച ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കും.

തലച്ചോറില്‍ ഇതൊരു സിദ്ധാന്തമായി അറിഞ്ഞാല്‍ പോര. തലയില്‍ നിന്ന് ഒരടി താഴേക്ക് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഇത് ഒരു ബോധ്യമായി വന്നാല്‍ അതു നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ഏറെ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തും. നാം പിന്നീട് നഷ്ടങ്ങളും തെറ്റിദ്ധാരണകളും ഉണ്ടായാലും നന്മയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും ഭാഗത്തു നില്‍ക്കും. വളഞ്ഞവഴികള്‍ തേടുന്നവര്‍ക്കു താല്‍ക്കാലിക നേട്ടം ഉണ്ടായെന്നു വരാം. അവരാണു ജയിച്ചതെന്നു മറ്റുള്ളവരും കരുതിയേക്കാം. എന്നാല്‍ തിന്മയും അസത്യവും ആത്യന്തികമായി പരാജയപ്പെടും. അതുകൊണ്ട് സത്യത്തിന്റെ പക്ഷത്ത് ഒരു ന്യൂനപക്ഷമേയുള്ളെങ്കിലും അവരോടൊപ്പം നില്‍ക്കുക.

ഇതുവരെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെ ഇങ്ങനെ സംക്ഷേപിക്കാം. ഒന്ന്: ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ കേവലം സുഖമെന്നും ദുഃഖമെന്നും കാണാതിരിക്കാം. സുഖമായാലും ദുഃഖമായാലും അതുനമ്മെ യേശുവിന്റെ സ്വഭാവത്തോട് അനുരൂപപ്പെടുത്തട്ടെ. അതാണ് ഈ ലോക ജീവിതത്തില്‍ ഒരുവനു നേടാവുന്ന ആത്യന്തിക നന്മ. പക്ഷേ കാര്യങ്ങളെ ഈ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ കാണണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ ഒന്നാമതു ദൈവത്തെ സ്വര്‍ഗീയ പിതാവായി കാണുന്ന ലളിതമായ ഒരു വിശ്വാസത്തിലേക്കു നാം വരണം. ഇത് ഒരു പിതൃപുത്രബന്ധമാണ്.

ഇതെങ്ങനെയാണു സാധ്യമാകുന്നതെന്നു ബൈബിള്‍ പറയുന്നു.’അവനെ (യേശുവിനെ) ഹൃദയത്തില്‍ കൈക്കൊണ്ട് അവന്റെ നാമത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവര്‍ക്കും ദൈവമക്കള്‍ ആകുവാന്‍ അവന്‍ അധികാരം കൊടുത്തു.'(യോഹന്നാന്‍ 1:12). ലളിതമായ ഒരു വിശ്വാസത്തോടെ യേശുവിനെ ജീവിതത്തില്‍ നാഥനും കര്‍ത്താവുമായി സ്വീകരിക്കുക. അപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ഈസ്റ്റര്‍ നമ്മെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു യാഥാര്‍ഥ്യമായി മാറുക.

രണ്ട്: തിന്മയുടെയും അസത്യത്തിന്റെയും ജയം താല്‍ക്കാലികം. ഭൂരിപക്ഷത്തോടൊപ്പം വളഞ്ഞവഴികള്‍ തേടാതെ കഷ്ടങ്ങള്‍ സഹിച്ചും സത്യത്തിനു വേണ്ടി നില്‍ക്കുക. ആത്യന്തിക ജയം സത്യത്തിനു മാത്രം. ഈസ്റ്റര്‍ നമുക്കു നല്‍കുന്ന രണ്ടു സുപ്രധാന പാഠങ്ങള്‍ ഇവയാണ്.

Leave a Reply

Your email address will not be published.